مهتاب آجری

و اولین نامه از سری نامه های(نامه های مردی به مهتاب):

ساکتم وبی انکه نوشتن سکوت را اموخته باشم فقط جای خالی حرفهایی را پر میکنم که از عبور بی صدای تو به جا مانده

عبور شب از کنار پنجره عبور پنجره از کنار صندلی خالی وقتی امید نشستنی در چهره اش نیست وقتی روبرویم را برای همیشه تنها میگذارد.

نونمیدانی و من به دیوار خانه ای دل خوش کرده ام که چهره ات را پنهان کرده بود که شهادتی بود بودنت را . نگاهش وچشمان من همیشگی ترین  پنجره های شهر بودند.

از تو بی احتیاط قلم بدست میگیرم و صدا لوسی انتهای متنم را گریه میکند.,اماتو که نمیدانی.

نوشته شده توسط نادر سهرابی در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387 ساعت 0:18 موضوع | لینک ثابت