چند وقتی نبودم

خب نبودم دیگه

باران                         لبخند زخمی کشیده روی خاک

نگاه                           درآینه حادثه میشود

درخت                         بارانیترین  مرد کوچه بود

مهتاب                          هنوز پله های برکه را بالا میرود

خانه...

گهواره ات

میان بده بستان دستی کوتاه

میان گرگ و میش ممتد پنجره

ایستاده ای

در را که باز کنی خانه تمام میشود

وخیابان

پر از لبهایی که

                مردان شهر برای بوسه جا گذاشته اند

نبضت از ثانیه های گریه جامانده

تو و کوچه ای که تمام شب را به بدرقه ات رفت

ماه ی ;که به حوض خانه عادت داشت

و حالا سنگری

دستی و نشانه ای و اشارهای

جایی میان تنت درد میکنم

مرد                       با گهواره اش گریه میکند

آغوشت را که باز کنی

جهان با تمام سربازهایش به خواب میرود.


 

نوشته شده توسط نادر سهرابی در جمعه بیست و پنجم مرداد 1387 ساعت 13:56 موضوع | لینک ثابت