بازدید از

اشراق  با گزارشی از انجمن غزل

                                   و

شعری از فواد گودرزی

کرکس گفت:

سیاره ی من

سیاره ی بی همتایی که در آن مرگ

مائده میآفریند

...

نامه های مردی به مهتاب.

 

کاش وقتی میامدی کوچه را جارو میکردم آنقدر که یادهای نیامدنت را فراموش کند آنقدر که آمده های علیل در شکاف اطرافشان لبخند بزنند.

کوچه ی شما دو قدم مانده به شرم علاقه بود.یادش به خیر...

 

بی خود مزاحم این وقتهای آماده نشو;دارم از سهم خداحافظی هایم به خیابان خوابهای مچاله در واژه میبخشم

واژه وقتی لکنت آمده سر راه تمام  چه میشود کردها...

این وقتها آماده ی راه گم کردن چند عقربه اند; چند سوال با دلهره و چند پالس تلفن;که بشود:الو...صدات...آنتن....    مهم نیست بگو گریه را از کجا شروع کنم.

مهتاب جان

درد دل است به دل نگیر

فقط

باور کن آنقدر ها ساده نیستم اگرچه هر تبسمی برادر صدایم میکندوعلفها هرزگی زیر پایم آغاز کردند.

 ساده نیستم به اندازه ی یک دروغ وقتی تمام جملات به افشای خود نشسته اند.

هها...

شب به خیر....

تقدیم به احسان هاشمی و هانیه کریمیان به پاس محبتشان.

 

همین که به احترام خیابان هرزگی کنی و بگذری

                                                    برگردی

به خستگی غریبه ی پیراهنی

به آهستگی لبهای پدری

با همینهای هرازچندگاه

مرا به صدای مادرم فروغ آورده ای

تو نیستی جز لبها و چشمها و فدایت شوم

با دست در دست تو خط به خط جاده را

با در کنار تو املای صحیح نگاه را نوشتم

سهمت اندازه ی تمام روبروهاست

که هر آینه از زیباییت پر میشوم

چشمم      با ضمایر اشاره میرقصد و دور...

چشمت     گوشه ای ندارد و گیجم

همینکه باد دامنت را تا پای درخت بالا بیاورد

میوهها نچیدنیندو

                     مادران جهنمی

بی گناه

گناهکار نگاه

ببین

آغوشهای پی در پی و

سنگری متروک

و استخوانهای سربازی را

که تنها شلیکش

هرروز از آبی منظره میگذشت.


 

نوشته شده توسط نادر سهرابی در چهارشنبه سیزدهم آذر 1387 ساعت 21:32 موضوع | لینک ثابت